Jak to wszystko się zaczęło?

W 2016 r. nasza uczelnia obchodzi jubileusz 50-lecia istnienia, w tym: 30 lat jako Wyższa Szkoła Inżynierska w Opolu, 20 – jako Politechnika Opolska.

Jak to wszystko się zaczęło?

Po koniec lat 50, wciąż dźwigający się po wojnie region potrzebował inżynierów.  Na każdy tysiąc zatrudnionych było ich na Opolszczyźnie tylko sześciu, a przecież, gdzie nie spojrzeć, rosły fabryki i zakłady przemysłowe. Władze województwa i przedstawiciele Naczelnej Organizacji Technicznej postanowiły więc spotkać się z Ministrem Szkolnictwa Wyższego i Oświaty i przedstawić postulat utworzenia uczelni technicznej. Było to 4 lipca 1959 r. Delegaci z Opola wrócili ze stolicy z połowiczną satysfakcją.  Skromna baza, jaką dysponowało miasto nie pozwoliła na utworzenie samodzielnej uczelni, ale za to obiecano nam powołanie punktu konsultacyjnego Politechniki Śląskiej. W kolejnych rozmowach, prowadzonych już z władzami uczelni z Gliwic, wziął udział Rościsław Oniszczyk – matematyk z opolskiej WSP, któremu powierzono organizację punktu.

A zatem – to rozwijający się przemysł upomniał się o uczelnię techniczną.

Podczas, gdy przemysł stał się czynnikiem uczelniotwórczym, dziś to uczelnia przyciąga do regionu przemysł.

Obecność zaplecza w postaci dobrej politechniki przygotowującej kadry jest przez nowych inwestorów wymieniana jako jeden z ważniejszych czynników wpływających na decyzję o ulokowaniu na Opolszczyźnie swoich zakładów. Tak było, m. in. z ifm eco link, potentatem branży elektronicznej, który w Opolu buduje centrum badawczo-rozwojowe oraz amerykańskim producentem quadów Polaris. Uczelnia ma też wymierny wkład w jedno z największych w kraju przedsięwzięć rozwojowych – rozbudowę Elektrowni Opole. W uznaniu dla zasług na rzecz tej strategicznej inwestycji, rektor prof. Marek Tukiendorf otrzymał od PGE symboliczne  ,,Polecenie Rozpoczęcia Prac”.

Wróćmy jednak do początku.

21 października 1959 r. odbyła się uroczysta inauguracja Punktu Konsultacyjnego Politechniki Śląskiej (a ściśle jej dwóch wydziałów: elektrycznego i mechanicznego).  Indeksy odebrało wówczas 92 studentów – 58 przyszłych mechaników i 34 elektryków. Nad edukacją czuwali naukowcy dojeżdżający z Gliwic i – pracujący po sąsiedzku – profesorowie opolskiej Wyższej Szkoły Pedagogicznej.

wystawa_arch-132

Co ciekawe, rektor Politechniki Śląskiej prof. Tadeusz Laskowski powołał jednocześnie punkty także w Bielsku-Białej i Kędzierzynie. Ten ostatni nie miał tyle szczęścia, co opolski, ale – wszystko wskazuje na to, że młodzież z najbardziej uprzemysłowionego miasta na Opolszczyźnie znów będzie miała szansę chodzić na zajęcia ,,w kapciach”. Tym razem za sprawą Politechniki Opolskiej, która tworzy w Kędzierzynie-Koźlu swój zamiejscowy, siódmy wydział.

W 1960 oferta Punktu rozszerza się o trzeci kierunek: budownictwo ogólne i przemysłowe.

Punkt Konsultacyjny był dobrym początkiem, jednak nie ustawano w staraniach o uzyskanie samodzielności. W 1963 r. w kolejnym liście do ministerstwa władze miasta i punktu nazwały plany utworzenia WSI ,,sprawą niezmiernie palącą z punktu widzenia gospodarczych potrzeb Opolszczyzny”.

W 1965 r. Punkt przekształca się w Wyższe Zawodowe Studium Techniczne Politechniki Śląskiej z siedzibą w Opolu. Elektrycy i mechanicy ze starszych lat kontynuują naukę, ale studenci budownictwa zostają przeniesieni z powrotem do Gliwic (w Opolu uczy się tylko I rok). Są z tego powodu bardzo nieszszęśliwi! W dramatycznym liście ,,do Obywatela Ministra ”, 95 słuchaczy apeluje  o umożliwienie im studiów w Opolu, używając, między innymi, takiego argumentu: ,,dla większości z nas, wywodzących się z różnych miejscowości województwa, wzięcie udziału w zajęciach będzie niewykonalne, gdyż trudno wymagać, by na dłuższą metę traktować dworce kolejowe lub parki jako miejsca noclegowe.”

Głos opolan – tych studiujących i tych zarządzających miastem i studium –  został wysłuchany 20 maja 1966 r., kiedy to ówczesny premier Józef  Cyrankieiwcz podpisał historyczną ustawę o utworzeniu WSI.

Nową uczelnię tworzy Wydział Mechaniczny, z dziekanem Jeremiaszem Mołodeckim, Wydział Elektryczny z dziekanem prof. Antonim Plamitzerem oraz Wydział Ogólnotechniczny (przekształcony po dwóch latach w Wydział Budownictwa) z dziekanem Romanem Klusem.  Trzej dziekani, dotąd dojeżdżający wspólnie mikrobusem z Gliwic – przeprowadzają się na stałe do Opola.

Rusza także Studium Praktycznej Nauki Języków Obcych (kierownik Adam Muryło), Studium Wojskowe, Studium Nauk Społecznych i Ekonomicznych  (kierownik doc. Zbigniew Kołaczkowski) oraz Studium Wychowania Fizycznego (kierownik Adam Dżygiel), które opiekuje się klubem uczelnianym Akademickiego Związku Sportowego.

Pierwszym rektorem uczelni zostaje jej inicjator i kierownik PK – doc. dr Rościsław Oniszczyk.

W 1966 r. powstaje też Biblioteka Główna Wyższej Szkoły Inżynierskiej. Jej siedzibą jest budynek uczelni przy ul. Luboszyckiej 7,  gdzie na kilku regałach na parterze ustawia się 4 tysiące książek i nieco ponad 100 czasopism. Pierwszym dyrektorem biblioteki zostaje Tadeusz Stożek, który tworzy bibliotekę od podstaw. Jego praca zostaje doceniona przez Ministra Nauki, który w 1969 r. nadaje mu tytuł bibliotekarza dyplomowanego, pierwszego i przez wiele lat jedynego na Opolszczyźnie.

Już od stycznia kolejnego roku powołana zostaje także komórka, której zadaniem jest przyjmowanie zleceń na prace badawcze i usługowe dla przemysłu. Jej kierownikiem zostaje Joachim Botor. Gospodarka potrzebuje bowiem nie tylko naszych absolwentów, ale też naszą myśl techniczną.

Jak to jest dziś?

Politechnika Opolska to dziś jedna z najważniejszych instytucji na Śląsku Opolskim. Kształci ok. 10 tysięcy studentów na sześciu, interdyscyplinarnych wydziałach (w organizacji jest już siódmy, ogólnotechniczny wydział zamiejscowy w Kędzierzynie-Koźlu) oferujących 25 kierunków zarówno typowo technicznych, jak i humanistycznych, czy ekonomicznych.

kalendarz_2016-2016739

Politechnika słynie z konsekwentnie realizowanej zasady ,,Złotego Trójkąta”, czyli współpracy między nauką, biznesem i samorządem. Przyciąga do regionu i rozwija kontakty z przemysłem, włącza się w duże, międzynarodowe klastry, pozyskuje partnerów zagranicznych, w tym – jako jedyna uczelnia techniczna w Polsce – współpracuje z krajami Azji przez najlepszy w Europie Instytut Konfucjusza, oraz jedyne w Polsce centrum współpracy Polska-Indie Instytut Jogi i Ajurwedy. Uczelnia służy regionowi, przyciąga młodzież i oddziałowuje na Opolszczyznę kulturotwórczo. Jest też przykładem najbardziej umiejętnego wykorzystania funduszy unijnych w regionie. W ostatnich trzech latach pozyskała na rozwój ponad 25 milionów euro.

Politechnika dysponuje nowoczesnym zapleczem laboratoryjnym i sportowym. Obiekt wykorzystywany przez Wydział Wychowania Fizycznego i Fizjoterapii wraz  z pobliską pływalnią o wymiarach olimpijskich oraz mającą już wkrótce powstać halą lekkoatletyczną, czynią z II kampusu jeden z najnowocześniejszych kompleksów sportowych w kraju.  Poziomem badań naukowych i konkurencyjnością dyplomów politechnika nie ustępuje innym. Dba też o studencką kieszeń oferując jedne z najwyższych stypendiów w kraju i miejsce zamieszkania w kameralnym, ale dającym wiele możliwości, europejskim mieście.

O tym, że decyzja sprzed 50 lat była dobrą inwestycją, świadczą też niezliczone nagrody, którymi politechnika wyróżniana jest przez różne gremia, i które też dobrze opisują jej charakter. Wśród nich znajdują się:

  • Diamentowa Spinka Nowej Trybuny Opolskiej  ,,za wkład w rozwój regionu”
  • Srebrny oraz Złoty Laur Umiejętności i Kompetencji  (nagroda Opolskiej Izby Gospodarczej) złożone na ręce rektora prof. Marka Tukiendorfa za ,,wspieranie  rozwoju gospodarki rynkowej i edukacji na potrzeby firm”
  • Platynowy Laur Umiejętności i Kompetencji za ,,otwartą politykę edukacyjną opartą na współpracy z biznesem, samorządami terytorialnymi i szkołami ponadgimnazjalnymi”.
  • Pierwsze miejsce w plebiscycie ,,The Best of Opolskie” za projekt Kreator Młodych Talentów, w ramach którego zrealizowano Dziecięcą Politechnikę Opolską.
  • Wyróżnienie w konkursie urzędu miasta ,,Opole bez barier” 2014 i certyfikat  ,,Uczelnia przyjazna niepełnosprawnym”.
  • Wyróżnienie Urzędu  Marszałkowskiego  dla  najbardziej aktywnej instytucji naukowej we współpracy z partnerami zagranicznymi w 2013 roku

…oraz pozycja w rankingach 2015

  • 48. miejsce w rankingu szkół wyższych opracowanym przez Fundację Edukacyjną ,,Perspektywy”
  • 27. miejsce w rankingu uczelni, najbardziej cenionych przez pracodawców przygotowanym przez tygodnik ,,Wprost” (w rozbiciu na poszczególne kierunki, automatyka i robotyka oraz logistyka uplasowały się na 9. miejscu)
  • 5. miejsce uczelni w zestawieniu sportowych Akademickich Mistrzostw Polski
  • 4. miejsce w rankingu PRODOK zestawiającego najbardziej prodoktoranckie uczelnie w kraju